Eric Kandel

อีริค แคนเดล (Eric Richard Kandel) 

Nobel  Physiology or Medicine 2000

อีริคเกิดวันที่7 พฤศจิกายน 1929ในเวียนนา, ออสเตรียพ่อของเขาชื่อเฮอร์มันน์ (Hermann Kandel) เป็นชาวออสเตรีย-ฮังการีและชาร์ลีอต (Charlotte Zimels) เกิดในยูเครน, จักรวรรดิรัสเซีย

เฮอร์มันน์ย้ายมาอยู่ในเวียนนาช่วงสงครามโลกครั้งแรก และเขาได้เปิดร้านขายของเล่นในเวียนนาไม่นานก่อนที่อีริคจะเกิด

1939 ตอนอีริคอายุ 9 ขวบ ครอบครัวของเขาต้องออกจากออสเตรียเพราะว่าเยอรมันบุกออสเตรียในปี 1938 และมีนโยบายกวาดล้างผู้มีเชื้อสายยิว เขาและพี่ชายจึงถูกส่งตัวอพยพผ่านเบลเยี่ยม โดยขึ้นเรือ Gerolstein เดินทางมายังบรู็คลิน, อเมริกา โดยมาถึงในวันที่ 11 พฤษภาคม เพื่อที่จะไปอาศัยอยู่กับลุง ก่อนที่พ่อแม่ของเขาจะเดินทางมาสมทบภายหลัง

ในบรู๊คลินอีริคถูกส่งเข้าเรียนที่โรงเรียนประถมเยชิวาแพล๊ตบุช (Yeshiva of Flatbush) ซึ่งเป็นโรงเรียนยิว

1944 เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยอีรัสมุส ฮอลล์ (Erasmus Hall High School) ระหว่างที่เรียนเขาทำเล่นกีฬาฟุตบอลและทำหนังสือพิมพ์โรงเรียน The Dutchman 

เข้าเรียนที่ฮาร์วาร์ด (Harvard University) ทางด้านประวัติศาสตร์และวรรณกรรมแต่ว่าระหว่างที่เรียนเขาเกิดความสนใจเกี่ยวกับจิตวิทยาโดยเฉพาะผลงานของฟรอยด์ (Sigmund Freud) และสกินเนอร์ (B.F. Skinner) ซึ่งพัฒนามาเป็นความสนใจเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ระบบประสาทและความทรงจำ

อีริคเขียนวิทยานิพนธ์จบเรื่อง “The Attitude Toward National Socialism of Three German Writers: Carl Zuckmayer, Hans Carossa, and Ernst Jünger” 

1952 เข้าเรียนแพทย์ที่โรงเรียนแพทย์มหาวิทยาลัยนิวยอร์ค (New York University Medical School)

1955 จบแพทย์

1956 แต่งงานกับเดนิส (Denise Bystryn)

1957 เข้าทำงานที่ห้องปฏิบัติการทางระบบประสาทของสถาบันสาธารณสุขแห่งชาติ (US National Institutes of Health) 

1962 เดินทางไปปารีส เพื่อศึกษางานวิจัยของลาดิสลาฟ ท็วค (Ladislav Tauc) เกี่ยวกับหอยทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่ชื่อ Aplysia californica  ซึ่งเขาได้ศึกษาปฏิกิริยา Aplysia gill and Sippho withdrawal reflex หรือ GSWR (การตอบสนองของไซฟ่อน (อวัยวะคล้ายงวงในหอย) และเหงือกของหอยซึ่งทำงานตอบสนองเองเพื่อป้องกันตัวโดยไม่ต้องอาศัยสมองควบคุม))

1965 มาสอนที่คณะสรีระศาสตร์และจิตเวชของโรงเรียนแพทย์มหาวิทยาลัยนิวยอร์ค ช่วงเวลานี้ได้มีโอกาสทำงานร่วมกับเออร์วิ่ง คุปเฟอร์แมน (Irving Kupferman) ฮาโรลด์ ปินสเกอร์ (Harold Pinsker) และทอม คาคริว (Tom Carew) ซึ่งพวกเขาศึกษาเกี่ยวกับกลไกในการสร้างความทรงจำระยะสั้น (short-term memory) และกลไกการสร้างความทรงจำระยะยาว (long-term memory) 

1974 ย้ายมาทำงานที่ห้องวิจัยของมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย (Columbia University) และได้เป็นผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการของศูนย์วิจัยบระบบประสาทชีวภาพและพฤติกรรม (Center for Neurobiology and Behavior) 

ช่วงเวลานี้มีงานค้นคว้าหลายอย่างเช่นการทดลองที่สนับสนุน Hebbian theory 

ได้เป็นสมาชิกของ US National Academy of Sciences

1981 เขียนหนังสือ Principles of Neural Science

2000 ได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ จากการศึกษาเกี่ยวกับ GSWR

ผลงานเขียน

1981, Principles of Neural Science

2007, In Search of Memory : The Emergence of a New Science of Mind

2018, The Disordered Mind : What Unusual Brains Tell Us About Ourselves

Leave a Reply